Na precies honderd dagen nemen we opnieuw afscheid van België. We hadden een welverdiende pauze ingelast terwijl The Beast vanuit Ghana naar Walvisbaai, Namibië werd verscheept. De pauze kwam gelegen: het huwelijk van Floris was een mooie reden om even op adem te komen. Bovendien lopen we zo de moesson regens en twee moeilijke landen (Kameroen en Nigeria) mis. Ik beleef fijne, ontspannende ontmoetingen en ik werk zeven weken met mijn ASD collega’s in de thuisverpleging.

Hoewel de overtocht van The Beast oorspronkelijk een paar weken zou duren, bleken Afrikaanse tijd en transportrealiteit weerbarstiger: pas na vijftig dagen stond hij in de Namibische haven.

We landen in Walvisbaai, elk met twintig kilo (twee broeken, wat T-shirts, een nieuwe lens, nieuwe slaapzakken en verder veel reserve onderdelen) in onze valiezen. Adriaan heeft het zwarte, voordelige Chinees/Ghanese valies met ducktape gerepareerd en ik heb in Hasselt bij Okazi een pareltje op de kop getikt: een felgele Samsonite met een rood DHL-logo à 9€. Herkenning zal gemakkelijk zijn: Adriaan's koffer mist een zwenkwiel, de mijne is geel.

De reis verloopt, op wat vertragingen na, zonder noemenswaardige problemen. In Walvisbaai worden we opgehaald door Peter, die The Beast heeft ingeklaard en veilig heeft gestald. De auto ziet er prima uit – op één detail na: drie maanden geleden hebben we een plastic zak met verse mango’s laten liggen achter in de auto. Wat ooit sappig fruit was, is nu een zwarte stroperige massa geworden. De fruitvliegjes zijn dolenthousiast dat ze naar buiten mogen!

We regelen de eerste formaliteiten: een lokale SIM-kaart en autoverzekering – niet vanzelfsprekend, zo blijkt. De verzekering laat op zich wachten tot na het weekend.

Terwijl ik de auto aan het inladen ben, hoor ik Adriaan plots “Shit!” roepen. Een zeldzaam woord uit zijn mond. Hij blijkt een zwarte, zwaar beschadigde koffer (met drie ontbrekende wieltjes) van de band in de luchthaven te hebben gehaald. Gelukkig staan de gegevens van de eigenares op de koffer, en na één telefoontje komt Anneline opgelucht haar bagage ophalen.

Op zaterdagochtend keren we terug naar de luchthaven. Adriaans koffer (helemaal zonder wieltjes) staat eenzaam bij de verantwoordelijken op hem te wachten. Terwijl ik de dag ervoor grondig werd gecontroleerd, wandelt Adriaan vlot weg met een verboden kilo Nederlandse kaas in zijn gehavende valies. Tip: laat je koffer achter en haal die op als de röntgenapparatuur niet bemand is (als je iets te smokkelen hebt).

We blijven drie dagen in Walvisbaai. We doen boodschappen in de Spar en de Namibische Action. Langs het strand maken we een wandeling met een zicht op duizenden flamingo’s, gevolgd door een heerlijke maaltijd met oesters en zeevruchten.

Op maandag lukt het ons: autoverzekering, een nieuwe koelkast (eindelijk!), en een toegangsbewijs voor het park waar we heen willen. De nachten zijn koud – vriespunt koud. We merken andere verschillen met West-Afrika: het is hier schoner, georganiseerder… en een stuk duurder.

Op de camping staan we aanvankelijk alleen. Zaterdag arriveert er gezelschap: enkele kampeerders én twee grote bussen met een jongerenorkest op tournee. Ze blijven tot dinsdagmorgen, net als wij.

Al snel komen we aan in het Namib-Naukluft Nationaal Park. De asfaltweg maakt plaats voor gravel, zoals 90% van de wegen hier. De route door het park is rustig: weinig verkeer, minder “washboard”. In Gobabeb, een onderzoekscentrum, pauzeren we kort. Een vriendelijke bioloog raadt ons af om de weg te nemen die ik had uitgekozen. “Velen rijden er hun auto stuk, hij is al jaren niet onderhouden.”

Adriaan besluit het toch te proberen en heeft het telefoonummer van de bioloog gekregen. Dat leidt ons naar een eenzame kampplaats onder een rots, met een weids uitzicht. Magisch. Zoals in West-Afrika worden we verwend door erg mooie zonsondergangen. Er grazen Springbokken in de enorme weide voor ons.

Een dag later rijden we richting dé toeristische trekpleister van Namibië: Sossusvlei. Op de hoofd-grindweg zien we véél gehuurde 4x4’s met daktenten. We stoppen in Solitaire – een plaatsje dat ooit begon als café van de Nederlander Ton van der Lee en nu een vaste stop is voor reizigers. De parkeerplaats staat vól met gehuurde 4x4's.

“Zijn jullie helemaal uit België gekomen?” vraagt een West-Vlaming ons verbaasd. Hij somt zijn reisschema op: in twee weken al de Namibische highlights én Zimbabwe zien. Wij besluiten spontaan om niet naar Sossusvlei te gaan. We moeten niet alles gezien hebben. Dat we het daar allebei over eens zijn, voelt heerlijk. We hebben die luxe: ‘tijd’.

We keren om, richting Angola. Een onverwachte wending, maar welkom. We klimmen naar 1700 meter hoogte: de nachten worden steenkoud.

Onderweg vinden we een camping aan de Spreetshoogtepas. We staan weer alleen, onder een weergaloze zonsondergang. In België had ik nauwelijks vrije lodges kunnen vinden – toen leek alles volgeboekt, maar de realiteit is anders. Wildkamperen is voorlopig geen optie: de wegen slingeren zich eindeloos tussen hoge hekken. Namibië is het dunst bevolkte Afrikaans land. We rijden uren door onbewoond terrein.

Op weg naar Windhoek zien we een bord naar een 4x4-route op het terrein van een boerderij met een kampplaats in het midden. Eigenaar Joachim legt uit dat het een pittig traject is, tegen de klok in af te leggen, andersom vergt meer. Het jongetje in Adriaan leeft op en besluit de route in klokwijzerzin af te leggen. Ik neem geen foto’s – te gespannen – maar zie zebra’s en apen op de vlucht slaan voor het gebrul van... The Beast tijdens de erg steile beklimmingen.

De beloofde waterbron bij de kampeerplaats blijkt droog. Adèle, de vrouw van Joachim, ontvangt ons na een -6 °C koude nacht gastvrij in haar huis en biedt me een douche, koffie en heerlijke koekjes aan – een godsgeschenk.

In Windhoek doen we boodschappen en bezoeken we het Independence Museum, omdat we allebei de indruk hebben zo weinig van de geschiedenis van dit land te weten. Het is een chaotisch museum. We leren vooral dat Namibië een Duitse kolonie was tot 1915 en daarna onder Zuid-Afrikaans mandaat stond tot de onafhankelijkheid in 1990. Zowel van de Duitse als van de Zuid-Afrikaanse invloed zijn er nog overblijfselen te zien.

Daarna rijden we naar een park in het westen, maar worden gedwongen rechtsomkeert te maken: een natuurbrand die nog niet onder controle is maakt het onmogelijk er te kamperen. Op de terugweg ontmoetten we kleine giraffen familie.

Aan de rand van de stad passeren we de krottenwijken: metalen platen hokken in rijen. We vinden alsnog een plek aan een meer in Windhoek.

We nemen de snelweg – zeldzaam hier – richting Wilhelmstal. Ik wil er biltong kopen, maar op zaterdagnamiddag is alles na 13 uur dicht. Alcohol kopen op zaterdag na 13u of op zondag? Verboden. Een overblijfsel van de strikte Protestante Boeren?

Via kleine wegen bereiken we bij toeval een gloednieuwe camping met lodges. We zijn opnieuw de enige gasten. Die avond blijkt het de verjaardag van Martin, de eigenaar te zijn. Erica, de gerante, geeft ons een rustige plek, weg van het feestgedruis.

Na het eten zeg ik tegen Adriaan: “Zouden we niet toch even gaan kijken? Zo’n feest maak je niet elke dag mee.” We gaan… en feesten. De jarige voorziet overvloedig vlees en groenteschotels. De gasten brengen hun eigen drank mee in koelboxen. Zoals Erica en Louis het voorspeld hadden: een licht decadente, dronken bedoening.

Ik amuseer me op de dansvloer en tussen de gasten. De volgende dag is alles stil. Iedereen is weg. We blijven nog even hangen. Dit is een unieke plek. Rustig. Echt.

Over de route die ik wil nemen, zegt Louis resoluut: “Dat zou ik niet doen.” De Grootberg Pass, waar ik over wil, noemt hij gevaarlijk: smalle wegen, steile afgronden en volgens hem liggen er auto’s in elke bocht in het ravijn. Met onze gebruikelijke eigenwijsheid besluiten we om wél de minder makkelijke weg naar het noorden te nemen.

Onderweg maken we een korte stop in Omaruru, waar we onze eerste portie biltong scoren — heerlijk gekruide reepjes gedroogd vlees. Een perfecte snack voor onderweg. Of bij het "we zijn aangekomen" aperitiefje.

Voor het eerst vinden we ook twee fantastische wildkampeerplekken. Vooral de laatste, midden in de rivierbedding van de Huab, is ronduit adembenemend. Alleen de woestijnolifanten, die hier ergens rond zouden moeten dwalen, laten zich niet zien. Heel eerlijk: als we het bord dat iets verderop stond met “no wild camping” (in verband met de aanwezigheid van die olifanten) eerder hadden gespot… waren we hier waarschijnlijk niet blijven slapen.

Na een makkelijke Grootberg pas over een behoorlijk hobbelige weg bereiken we Oppi-Koppi — een prachtige camping gerund door Vital en Marian, een sympathiek stel uit Limburg. Misschien was het niet ons beste idee om daar té lang aan de bar te blijven hangen… en die shotjes? Tja, ook niet echt bevorderlijk voor het ochtendgevoel.

We besluiten een paar dagen te blijven om het vervolg van onze reis uit te stippelen. (Waar we natuurlijk later weer volledig van afwijken.) En om onze vooral zeer stoffige was eens grondig aan te pakken.

Bekijk meer foto's en de afgelegde route.